Birbirine dolaştıkça yayılıp hayatı zehir eden küçük iktidar oyunlarının aptalca, kirli ve acımasız dünyasına küçük bir iç yolculuk yaptım. Biraz da, büyük aydınlara açılma adına küçük karanlıklarda nasıl boğulunur, onu anlatmak istedim. İstedim ki, oyunun kadın kahramanı Hande’nin yine gülüşünde güller açsın; her şey olup bittikten sonra, adı Handegül olsun.

Bu oyun gerçekte bir tiyatro oyunu değil; bir öykü-oyun. Bir tiyatrocunun sahneleme kaygısı olmaksızın yazdığı edebi bir deneme. Bir boyutuyla, oyun metinlerinin doğrudan edebiyattan bağımsız sanatsal bir disipline –sahnelemeye- hizmet ettiğini ya da etmesi gerektiğini düşünen yaklaşıma bir karşı çıkışın ürünü.